Czytelnia: Osoba i dzieło Ducha Świętego

Duch Święty jest trzecią boską osobą wiekuistego Boga, współrówną, współwieczną i współistniejącą wraz z Ojcem i Synem. Jego służbą jest zarówno przekonanie i nawrócenie człowieka, ja i objawienie wierzącemu Syna i Ojca. Od czasu uwielbienia Pana Jezusa Chrystusa Duch Święty w swych wszystkich chlubnych działaniach pracuje poprzez wszystkich, którzy wierzą w Ojca przez
Syna. Właśnie dlatego obecne czasy określa się jako erę działania Ducha Świętego.

1. Osobowość Ducha Świętego.

Nie należy traktować Ducha Świętego jedynie jako niezwykłą moc. Wielu wierzących ograbionych jest z osobistej społeczności z Duchem Świętym, ponieważ uważają oni, że jest On bezosobowym wpływem, siłą lub energią. To prawda, że wpływa On na życie wierzącego i jest objawiony jako Moc Boża, lecz jest to wpływ osobowy. Powstanie tych nieporozumień zostało spowodowane przez kilka przyczyn:
- Duch Święty nazwany jest także „Duchem Bożym” gr. Pneuma, co oznacza tchnienie lub powiew;
- Duch Święty przedstawiony jest symbolicznie np.: jako wiatr, woda, ogień, olej, pieczęć lub inne nieosobowe rzeczy;
- praca Ducha Świętego wydaje się być niezwykle mistyczna, tajemnicza i zawsze niewidzialna. Nie zaprzecza to jednak osobowości Ducha, gdyż Bóg jest duchem (Jan 4:24) a pozostaje boską osobą;

2. Duch Święty objawiony jako osoba.

Duch Święty objawiony jest w Piśmie Świętym jako trzecia osoba wiekuistego Boga. To ostatnie określenie często związane jest z osobami Ojca i Syna (Mat. 28:19; II Kor. 13:13; I Jan 5:7-8),
- Duch Święty jest opisywany przy użyciu zaimków osobowych. Zaimki rodzaju męskiego „On”, „Jego” albo „On sam” pojawiają się wiele razy w ewangelii Jana;
- o Duchu Świętym mówi się jako o posiadającym cechy osobowości:
+ umysł (Rzym. 8:27; I Kor. 2:10-13)
+ wola (I Kor. 12:11)
+ emocje (Rzym. 8:26-27; 15:30; Kol. 1:8)
- do Ducha Świętego odnoszone są określenia osobowe np.: Pocieszyciel, Obrońca (Jan 14:6; 15:26; 16:7);
- Duch Święty dokonuje osobowych czynów:
+ pracuje (I Kor. 12:11)
+ bada (I Kor. 2:10)
+ mówi (Dz.Ap. 13:2; Obj. 2:7; Mat. 10:20)
+ świadczy (Jan 15:26)
+ naucza (Jan 14:26)
+ prowadzi (Mat. 4:1)
+ przekonuje (Jan 16:8)
+ powołuje (Dz.Ap. 13:2)
+ kieruje (Dz.Ap. 8:29; 10:19)
+ rozdziela dary duchowe (I Kor. 12:7-11)
- Duchu Świętym mówi się jako o posiadającym osobiste uczucia.

Nie mogłoby mieć to miejsca w przypadku bezosobowej siły:
- zasmucony (Ef.4:30)
- znieważony (Hebr. 10:29)
- okłamany (Dz.Ap. 5:3)
- kuszony (Dz.Ap. 6:9)
- zaniepokojony (Izaj. 63:10)
- gaszony (I Tesal. 5:19)
-nie można bluźnić przeciwko Niemu (Mat.12:31-32)
-nie powinno się Mu sprzeciwiać (Dz.Ap. 7:51)

Duch Święty jest boską osobą. Jest Bogiem przebywającym w odkupionej osobie i działającym w człowieku wierzącym, aby wypełniał wolę Bożą. Błogosławionym i chwalebnym przywilejem wierzących jest zrozumienie faktu wewnętrznej obecności Ducha Świętego.

3. Symbole Ducha Świętego.

Z powodu różnorodnych działań i objawień Ducha Świętego upodobało się Ojcu, by Duch przedstawiony był symbolicznie. Różnorodność symboli określa Jego naturę, charakter i rolę.
- woda (Jan 4:4; 7:38-39; Psalm 72:6; I Kor. 10:4) Symbol ten mówi o strumieniu dającym życie, który odświeża i przynosi zadowolenie. Oznacza także obmywanie, oczyszczenie i owocowanie.
- ogień (Mat. 3:11; Dz.Ap. 2:3; Izaj. 4:4; Hebr. 13:29; Rzym.12:11) Symbolizuje świętość Boga, który zesłał Ducha by wypalał, oczyszczał i ożywiał zapał.
- wiatr lub tchnienie (Dz.Ap. 2:2; Jan 3:8; Ez.37:9-10) Symbolizują one dające życie tchnienie odradzającej mocy Boga. podkreślają fakt, że Duch Święty jest niewidzialny jako osoba lecz widzialne są Jego działania.
- oliwa (Łuk. 4:18; Dz.Ap. 10:38; I Jan 2:20 i 27; Psalm 23:5) Wiąże się ona z namaszczeniem proroków, kapłanów i królów do służby. Wskazuje na poświęcenie i ponadnaturalne uzdolnienie namaszczającej łaski Ducha. kojący i uzdrawiający balsam Jego obecności, który daje Kościołowi namaszczenie do ich kapłańskich obowiązków.
- gołębica (Mat. 3:16; 10:16; Łuk. 3:22) Ukazuje ona czystość, piękno, łagodność i pokój – naturę i charakter Ducha Świętego.
- pieczęć (Ef. 1:13; 4:30; II Kor. 1:22; II Tym. 2:19) Jest to znak własności, autentyczności i zabezpieczenia. Podkreśla działanie Ducha potwierdzające nam, że jesteśmy własnością Boga, Jego władzę nad nami i nasze bezpieczeństwo w Nim.
- wino (Ef. 5:18; Dz.Ap. 2: 12-13) Podobnie jak wino, pełnia Ducha daje nam zadowolenie i szczęście. Lecz w przeciwieństwie do fizycznej degradacji spowodowanej pijaństwem, rezultatem drugiego jest duchowa radość i niebiańska rozkosz.

4. Boskość Ducha Świętego.

Aby potwierdzić boskość Ducha Świętego należy wykazać, że posiada on te same atrybuty co Bóg - Ojciec i Syn. Już poprzez swą przynależność do Trój­cy, Duch Święty musi być rozumiany jako Boski. Słowo Boże wyraźnie wskazuje, że atrybuty należne Bogu przypisane są także Duchowi Świętemu.
Biblijne uzasadnienia boskości Ducha Świętego
DUCH ŚWIĘTY JEST NAZYWANY BOGIEM I UWAŻANY ZA BOGA
Terminologia biblijna dotycząca Ducha Świętego wielokrotnie łączy go z Oj­cem i Synem, co również wskazuje na jego boskość. Takie zasadnicze określe­nia jak Duch Boży czy Duch Chrystusowy oznaczają jego boskość i równość w Trójcy. Znane określenie „Duch Święty” już z nazwy określa Ducha jako jedy­ną i niepowtarzalną istotę duchową. Nie jest to jakiś jeden z wielu duchów, ale Duch Święty. Dlatego też należy do istoty Boga trój jedynego.
W wielu wersetach biblijnych określenie „Duch Święty” jest stosowane zamiennie ze słowem „Bóg” czy „Pan”: „Czy nie wiecie, że świątynią Bożą jes­teście, i że Duch Boży mieszka w was ?” (1Kor 3:16). Paweł nie czyni różnicy pomiędzy faktem zamieszkania Boga a zamieszkania Ducha w człowieku. „A Pan jest Duchem; gdzie zaś Duch Pański, tam wolność” (1Kor 3:17) - wolność jest więc kojarzona zarówno z Panem, jak i z Duchem. „I rzekł Piotr: Ananiaszu, czym to omotał szatan serce twoje, że okłamałeś Ducha Świętego /.../. Nie ludziom skłamałeś, lecz Bogu” (Dz 5:3i4) - Piotr mówiąc do Ananiasza identy­fikuje Ducha Świętego z Bogiem.
Pośrednie uzasadnienie boskości Ducha Świętego odnajdujemy w słowach:
„... ale temu., kto by mówił przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie odpusz­czone, ani w tym wieku, ani w przyszłym” (Mt 12:32).

Przymioty boskości przypisane Duchowi Świętemu bezpośrednio lub pośrednio w Biblii:
Wszechmoc - „Przez moc znaków i cudów oraz przez moc Ducha Świętego, /.../rozkrzewiłem ewangelię Chrystusową” (Rz 15:19); „... Duch Święty zstąpi na
ciebie i moc Najwyższego zacieni cię” (Łk 1:35). Inne miejsca Słowa Bożego:
Zch 4:6; Job 33:4; Ps 104:30.
Wszechobecność - „Dokąd ujdę przed Duchem twoim? I dokąd przed obliczem Twoim ucieknę ?” (Ps 139:7 por. J 14:7).
Wszechwiedza - „Lecz Pocieszycie!, Duch Święty /.../ nauczy was wszystkiego i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem” (J 14:26);
„... gdyż Duch bada wszystko, nawet głębokości Boże /.../., tak samo kim jest Bóg, nikt nie poznał, tytko Duch Boży” (1Kor 2:10-11).
Wieczność - „O ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofia­rował siebie samego bez skazy Bogu” (Hbr 9:14).
Prawda - „... gdyż Duch jest prawdą” (IJ 5:6 por. J 14:6, gdzie Jezus mówi o sobie, że jest prawdą).
Niezmierzoność - „Kto kieruje Duchem Pana ...” (Iz 40:13).
Dawca życia - „Duch ożywia ...” (J 6:63), tak jak Bóg jest żywym Bogiem i ży­wotem.

5. Imiona Ducha Świętego.

W Piśmie Świętym znajdujemy wiele imion Ducha Świętego. Wskazują one na różne aspekty charakteru, funkcji i Jego służby. Większość imion odnosi się do jakiejś szczególnej pracy lub działania, które Duch pragnie wykonać w sercach i życiu ludu Bożego.
- Imiona boskie – ta grupa imion przedstawia boskość Ducha Świętego i ukazuje Jego odrębność jak i powiązanie z Ojcem i Synem.
Duch Boży; Duch Pański; Duch żyjącego Boga; Duch Ojca; Boży Duch Święty; Duch, który jest z Boga; Duch Chrystusa.
- Imiona odnoszące się do Jego przymiotów i służby – do grupy tej należą imiona szczegółowo przedstawiające osobowość i działalność Ducha Świętego.
Duch – mądrości, miłości, prawdy, synostwa, wiary, łaski, mocy, chwały, rady, sądu, uświęcenia.

6. Istota potrzeby mocy Ducha Świętego.

Słowo moc jest odpowiednikiem wyrazu „dynamis” gr., od którego z kolei pochodzi wyraz „dynamit”
- moc, aby stać się Synami Bożymi;
- moc do tego, aby stać się takim, jakim chce Bóg;
- moc do zwycięstwa;
- moc do świadczenia o Jezusie.

7. Dzieła Ducha Świętego

Tylko Boża istota może wykonywać takie dzieła i zadania jakie wykonuje
Duch Święty:
Stworzenie - „Duch Boży unosił się nad powierzchnią wód” (Gen 1:2); „Duch Boży stworzył mnie” (Job 33:4); „Od jego tchnienia rozjaśnia się nie­bo” (Job 26:13).
Wzbudzanie z martwych - „A jeśli duch tego, który Jezusa wzbudził z martwych, mieszka w was, tedy ten, który Jezusa Chrystusa z martwych wzbu­dziły ożywi i wasze śmiertelne ciała przez Ducha swego, który mieszka w nas” (Rz 8:11).
Odrodzenie - „Jeśli się kto nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść
do Królestwa Bożego /.../, a co się narodziło z Ducha, duchem jest” (J 3:5-6).
Przekonywanie - „A On, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedli­wości i o sądzie” (J 16:8).
Wypędzanie demonów - „Jeśli ja wyganiam demony Duchem Bożym, tedy nadeszło do was Królestwo Boże” (Mt 12:28).
Kierowanie Pańskim żniwem - Duch usługuje jako „PAN ŻNIWA” (Mt 9:38) i rozsyła swoje sługi: „A oni wysłani przez Ducha Świętego ...” (Dz 13:4).
Rola, jaką odegrał Duch Święty przy powstawaniu Pisma Świętego, świadczy o jego boskości. Istnienie Słowa pisanego zawdzięczamy działaniu Ducha Bożego:
„/.../ lecz wypowiadali je ludzie natchnieni Duchem Świętym” (2P 1:21). Wie­rzący wiedza, że nie jest on tylko autorem Księgi, lecz także tym, który oświeca czytających i objaśnia zawarte w niej Słowo.
Inny ważny aspekt działania Ducha odnosi się do jego pracy uświęcającej. Tę cechę podkreśla tytuł „Duch Święty”, który pojawia się w Biblii 95 razy. Tylko Bóg jest naprawdę święty, a Duch wyraża tę świętość w swojej pracy. Jako wysłannik Boga sprawia, że świętość Boga odbija się w stworzeniu. „Poświęcenie przez Ducha” wspomniane przez Piotra (1P 1:2) może dokonać się w wierzącym tylko dzięki samemu Bogu. Zamieszkanie w wierzącym i realizowanie przez niego życia Jezusa jest możliwe tylko dzięki Bogu. I tak rzeczywiście jest, gdyż Duch Święty to Bóg.

8. Działanie Ducha Świętego w człowieku wierzącym.

Duch Święty usługuje wierzącym obdarzając ich zdolnościami i umacniając we wszelkiej działalności duchowej. Usługiwanie Ducha Świętego kształtuje właści­wy stosunek wierzących z Jezusem Chrystusem.
- ODRODZENIE
Duch Święty inicjuje, zapoczątkowuje życie duchowe. „Jeśli się kto nie na­rodził z wody i z Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego” (J 3:5). Duch Święty w swoisty i tajemniczy sposób sprawia, że ten, kto był duchowo martwy, ożywa i rodzi się na nowo z Ducha Świętego: „Jeśli zaś kto nie ma Ducha Chrys­tusowego, ten nie jest Jego” (Rz 8:9). Problem ten nie dotyczy rozwoju wyż­szej natury, ale na stworzeniu całkiem nowej natury. Czytamy na ten temat w Tyt 3:5 „Zbawił nas przez kąpiel odrodzenia oraz odnowienie przez Ducha Świętego”. Zrodzenie z Ducha jest jedynym sposobem otrzymania życia duchowe­go: „To, co się narodziło z Ducha, duchem jest” (J 3:6). Odrodzenie dokonuje się za sprawą Ducha Świętego, a więc jest czynem boskim, nie zaś ludzkim dziełem: „I nas, którzy umarliśmy przez upadki, ożywił wraz z Chrystusem” (Ef 2:5). Słowo „ożywił” w tym kontekście jest jednoznaczne ze słowem „odro­dził”.
- ZAMIESZKANIE
Fakt zamieszkania Ducha Świętego w wierzącym, ma dla niego tak zasadnicze znaczenie, że bywa on określany jako „świątynia Ducha”: „Ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który jest w was” (1Kor 6:19); „czy nie wiecie, że świątynią Bożą jesteście, i że Duch mieszka w was ?” (1Kor 3:16). Zamieszkanie Ducha Świętego potwierdza synostwo wierzących: „a ponieważ jesteście synami, przeto Bóg zesłał Ducha Syna swego do serc waszych” (Gal 4:6). W innym miejscu czytamy: „Gdy zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie jest Jego” (Rz 8:9). Jezus zapewniał uczniów, że ich stosunek do Ducha Świętego zmieni się po Gol­gocie: „Przebywa wśród was i w was będzie” (J 14:17). Powiedział także, że będzie to nieustająca społeczność: „aby był z wami na wieki” (J 14:16). Zamieszkanie Ducha Świętego jest dla wierzących źródłem radości i mocy. Paweł stale przypomina nowo testamentowym wierzącym o ich przywilejach w Duchu Świę­tym (1Kor 3:16-17; 6:19; 2Kor 13:5).
Zamieszkanie Ducha Świętego rozpoczyna się w momencie nawrócenia: „... i po tym Duchu, którego nam dał, poznajemy, że w nas mieszka” (IJ 3:24). Moment zamieszkania Ducha Świętego poprzedza wszelkie inne powiązania Ducha Świętego z człowiekiem.
- DAROWANIE PEWNOŚCI
Paweł pisze: „Ten to Duch świadczy z duchem naszym, że dziećmi Bożymi jes­teśmy” (Rz 8:16). Podobnie mówi Jan: „a Duch składa świadectwo, gdyż Duch jest prawdą” (IJ 5:6). Duch Święty umożliwia nam duchową percepcję (poznanie), która jest doskonalsza niż poznanie zmysłowe. Dzięki temu wierzący staje się świadomy rzeczywistości duchowej i uświadamia sobie swój status - usprawiedli­wionego dziecka Bożego, które jest w zgodzie z Ojcem. Kiedy Duch Święty obda­rza wierzącego pewnością, to może on sobie przywłaszczać Boże obietnice.
- UŚWIĘCENIE
Duch Święty prowadzi wierzącego do uświęcenia, przeprowadzając go pod os­łoną żyjącego Chrystusa. Wlewa w nas świadomość i niechęć do grzechu (Iz 6:5). Owoc Ducha wyraża się w identyfikacji życia człowieka wierzącego z życiem Je­zusa, a przynoszenie owocu jest stawianiem Jezusa w centrum ludzkiego życia.
Aby uświęcić wierzącego, Duch Święty rozpoczyna od oczyszczenia go z uczynków ciała. W tym celu wypełnia wewnętrzną pustkę człowieka, dając mu siłę do kroczenia w sprawiedliwości przez świat pełen pokuszeń. Chrześcijanin jest więc „przez Ducha, Jego mocą utwierdzony w wewnętrznym człowieku” (Ef 3:16). To Duch, a nie ciało, umożliwia nam życie w świętości: „Czy aż tak nierozumni jesteście? Rozpoczęliście w Duchu, a teraz na ciele kończycie?” (Gal 3:3). W intencji Ducha Świętego leży, by dusza wierzącego oczyściła się z samousprawiedliwienia i aby stara natura została odrzucona: „Skoro zewlekliście starego człowieka wraz z uczynkami jego ...” (Kol 3:9). Duch Święty tak prowadzi wie­rzącego, by skłonił swoją głowę przed Panem Jezusem uznając go za Króla. Duch także stale działa w życiu wierzącego tak, by wzrastał na podobieństwo Jezusa. Służba Ducha Świętego wcale nie pozbawia wierzącego odpowiedzial- ności, lecz ułatwia mu duchowy wzrost.
Bóg specjalnie ustanowił taki sposób uświęcenia wierzącego: „wybrał nas od początku ku zbawieniu przez Ducha, który uświęca” (2Tes 2:13). Uświęcenie to musi być pełne: „A sam Bóg pokoju niechaj was w zupełności poświęci, a cały duch wasz i dusza, i ciało niech będą zachowane bez nagany na przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa” (1Tes 5:23). Uświęcające działanie Ducha Świętego nie ma na celu poprawienia starej natury, ale buduje w wierzącym całkiem nowe życie. Stara natura została ukrzyżowana wraz z Jezusem (Rz 6:6), zaś w nowym stworzeniu rozwija się nowa natura (2Kor 5:17).
- OSOBISTE PRZEWODNICTWO
Duch Święty pomaga wierzącemu w podejmowaniu decyzji i rozwiązywaniu pro­blemów związanych szczególnie ze służbą Bożą. W ten sposób wypełnia się starotestamentowa obietnica: „Pouczę ciebie i wskażę ci drogę, którą masz iść;
będę ci służył radą, a oko moje spocznie na tobie” (Ps 32:8). „Ci, których Duch Boży prowadzi, są dziećmi Bożymi” (Rz 8:14). Aby być prowadzonym przez Ducha Świętego, wierzący musi przestawać polegać na sobie, na swej mą­drości, gdyż często prowadzenie Ducha może być z tym sprzeczne. Apostoł Paweł powiedział: „Jeśli według Ducha żyjemy, według Ducha też postępujemy” (Gal 5:25). W życiu chrześcijanina prowadzenie Ducha polega często na oświece­niu Słowem Bożym. Jezus powiedział: „... i przypomni wam wszystko, co wam po­wiedziałem” (J 14:26). Duch Święty rozjaśnia więc wszystkie tajemnice Boże zawarte w Biblii (1Kor 2:12). W poszczególnych przypadkach Duch Święty szcze­gółowo objawia nam jakieś Słowo, sprawując nad człowiekiem indywidualne kie­rownictwo. Jezus obiecał także uczniom, że Duch Święty szczególnie będzie ich prowadził w czasie prześladowania (Mt 10:19-20).
- POMOC W UWIELBIENIU I MODLITWIE
Paweł pisze: „... czcimy Boga w Duchu” (Flp 3:3). Nowo testamentowy chrześ­cijanin otrzymał przywilej pomocy Ducha Świętego przy uwielbianiu. Jezus tak powiedział o Duchu: „On mnie uwielbi” (J 16:14). Duch Święty pomaga wierzące­mu szczególnie w modlitwie: „w każdej modlitwie i prośbie zanoście o każdym czasie modły w Duchu” (Ef 6:18); „Podobnie i Duch wspiera nas w niemocy na­szej; nie wiemy bowiem o co się modlić, jak należy, ale sam Duch wstawia się za nami w niewysłowionych westchnieniach” (Rz 8:26). Paweł daje w tej materii jeszcze specjalne instrukcje dla wierzących: „... ale bądźcie pełni Ducha, rozmawiając z sobą przez psalmy i hymny, i pieśni duchowne, śpiewając i gra­jąc w sercu swoim Panu” (Ef 5:18-19).
- PRZYSPOSOBIENIE, ADOPCJA, SYNOSTWO
Słowo Boże określa Ducha Świętego jako Ducha usynowienia. „Wzięliście Du­cha synostwa, w którym wołamy: Abba, Ojcze! Ten to Duch świadczy wespół z du­chem naszym, że dziećmi Bożymi jesteśmy” (Rz 8:15-16). Biblia podkreśla, że w Duchu Świętym wierzący otrzymuje status dorosłego syna i dlatego może, jako dorosły syn, zaraz korzystać z dziedzictwa.
- SPOŁECZNOŚĆ
Duch Święty jest osobą boską, co podkreślają fragmenty: „Jeśli więc w Chry­stusie jest jakaś wspólnota Ducha” (Flp 2:1), „Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i społeczność Ducha Świętego niech będzie z wami wszystkimi” (2Kor 13:13).
Duch Święty i odrodzony człowiek mają ze sobą bardzo wiele wspólnego i dla­tego Duch oferuje przyjaźń i wspólnotę (społeczność) z bożym ludem. Dzieli się z wierzącymi swoją miłością od Ojca i Syna oraz prowadzi wierzącego, po­przez swoją boskość, do głębszej społeczności z Bogiem.
- POMAZANIE
W nowo testamentowym Kościele Duch Święty namaszcza każdego wierzącego do trzech urzędów: proroka, kapłana i króla (1P 2:9); „Ale wy macie namaszczenie od Świętego i wiecie wszystko... ale to namaszczenie, które od niego otrzyma­liście, pozostaje w was” (1J 2:20i27). Pomazany wierzący staje się kompeten­tny do przekazywania Bożych wieści.
- ZAPIECZĘTOWANIE
W Piśmie Świętym czytamy: „... zostaliście zapieczętowani obiecanym Duchem Świętym” (Ef 1:13). „...Bóg wycisnął na nas pieczęć” (2Kor 1:22).
Przebywając w wierzącym, Duch Święty kładzie pieczęć, jako oznakę własności. Tak podkreśla swą własność. To, że chrześcijanin posiada tę pieczęć nie ozna­cza, że jest doskonałym chrześcijaninem. Pieczęć ta identyfikuje go jednak z doskonałym Zbawcą i doskonałym zbawieniem. Oznacza własność i zapewnia autentyczność.
- NAUCZANIE I PRZYPOMINANIE
Jezus powiedział: „Duch Święty nauczy was wszystkiego i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem” (J 14:26). „Duch Prawdy wprowadzi was we wszel­ką prawdę” (J 16:13). Duch Święty ustanowił w Kościele nauczycieli. Naucza więc zarówno wprost, przez oświecanie Słowa, jak i przez „ludzkie naczynia”. W nauczaniu i przypominaniu Duch Święty nie ogranicza się tylko do naszego intelektu i naszej logiki. On po prostu daje nam Boże zrozumienie, które cał­kowicie różni się od ludzkiego. Duch Święty pomaga wierzącemu wglądać w dzie­ła Boże (1Kor 2:11). W swojej służbie Duch Święty daje nam zrozumienie ducho­we, często różniące się od intelektualnego (1Kor 2:13).

9. Chrzest Duchem Świętym

Określenie „chrzest w Duchu Świętym” jest używane przez zielonoświątko- wców i tzw. charyzmatycznych chrześcijan, ale również większość przeciwników tej doktryny rozumie jego znaczenie.
- ISTOTA CHRZTU DUCHEM ŚWIĘTYM
Greckie słowo „chrzest”, czyli „baptidzo”, oznacza dosłownie „spowodować, że coś zostało zanurzone, a następnie wyjęte”. Dlatego też „chrzest” Duchem Świętym połączony jest nie tylko z przeżyciem wierzącego, ale zawiera ideę zanurzenia wewnętrznej istoty człowieka w istocie niebiańskiej. Wierzący pod­daje się działaniu Ducha Świętego tak, że jest motywowany przez niego i pod jego patronatem. W wierzącym mieszka Duch, który po chrzcie obejmuje nad nim pełną kontrolę. Ktoś, kto jest ochrzczony Duchem Świętym przeżywa przedsmak Bożego zacienienia, które pewnego dnia go przemieni (2Kor 1:22; Ef 1:13-14).
Chrzest Duchem Świętym jest nazywany „początkiem wielkiej przygody w życiu chrześcijańskim”, określanym inaczej „życiem w Duchu”. Często chrzest Duchem Świętym otwiera nam drzwi do pełniejszego przeżywania Chrystusa, jego zbawcze­go dzieła i obietnic.
W czasie chrztu Duchem Świętym wierzący jest nim tak napełniony, że i język jest mu poddany. Słowo Boże wskazuje, że język jest „pełen krnąbrnego zła” (Jk 3:8) i stąd wyraża bunt człowieka przeciwko Bogu. Bóg sprawujący władzę i pieczę nad ludzkim umysłem kontroluje też centrum mowy. Zdarzenie, które miało miejsce w Dniu Pięćdziesiątnicy dotyczy tego faktu: „I napełnieni zos­tali wszyscy Duchem Świętym, i zaczęli mówić innymi językami, tak jak im Duch poddawał” (Dz 2:4).
Jezus obiecał: „Kto wierzy we mnie, jak powiada Pismo, z wnętrza jego po­płyną rzeki wody żywej”- a to mówił o Duchu Świętym - (J 7:38-39).
Przeżycie chrztu w Duchu Świętym jest różnie nazywane w Nowym Testamencie:
- obietnicą Ojca (Łk 24:49),
- chrztem Duchem Świętym (Dz 1:5),
- darem Ducha Świę­tego (Dz 2:38),
- wylaniem Ducha na wszelkie ciało (Dz 2:17),
- otrzymaniem Ducha Świętego (Dz 8:15),
- zstąpieniem Ducha Świętego (Dz 10:44),
- napełnieniem Du­chem Świętym (Dz 2:4),
- przyobleczeniem mocą z wysokości (Łk 24:49).
Wiele tych biblijnych określeń uświadamia nam, że chrzest w Duchu Świętym jest prawdziwie boskim nawiedzeniem, a nie tylko stanem emocjonalnym. Nie mo­żna tu jednak mówić o jakiejś ekstazie. Jest znaczące, że w oryginale greckim słowo „ekstaza” użyte jest dwukrotnie w Nowym Testamencie (Dz 2:7 i 12) w celu opisania ludzkich reakcji na mówienie innymi językami, ale nigdy nie było ono użyte w stosunku do ludzi, którzy mówili innymi językami.
- BIBLIJNE PRZYKŁADY CHRZTU DUCHEM ŚWIĘTYM
W Księdze Dziejów Apostolskich opis pięciu wydarzeń wskazuje na przeżycie chrztu Duchem Świętym.
Dzień Pięćdziesiątnicy (Dz 2:1-13)
Stu dwudziestu uczniów zostało po raz pierwszy napełnionych Duchem Świętym. Towarzyszyły temu znaki zewnętrzne: „Szum jakby wiejącego wiatru, języki jakby z ognia i zaczęli mówić innymi językami tak, jak im Duch poddawał” (Dz 2:2-4). To przeżycie zielonoświątkowe było entuzjastycznym świadectwem dla pielgrzy­mów w Jerozolimie. Kazanie Piotra doprowadziło do Chrystusa trzy tysiące lu­dzi. Apostoł zadeklarował, iż przeżycie zielonoświątkowe może być udziałem każdego wierzącego (Dz 2:38-39). Owych stu dwudziestu zgromadzonych oczekiwa­ło na wylanie Ducha Świętego przez jakiś czas - aż do Dnia Zielonych Świąt, ponieważ był to dzień, który Bóg wyznaczył jako początek nowej fazy odkupień­czej Jezusa Chrystusa, przepowiedzianej przez proroka Joela. Podczas, gdy dar języków powtórzył się jako znak przy późniejszych napełnieniach Duchem Świę­tym, to szum wiatru i języki jakby z ognia - już nie. Być może służyły one dla podkreślenia inauguracji nowej ery w życiu Kościoła.
Wylanie Ducha Świętego w Samarii (dz 8:14-19)
Służba Filipa w Samarii była potwierdzana znakami i cudami. Jednakże na­pełnienie wierzących Duchem Świętym dokonało się, gdy apostołowie Piotr i Jan przybyli, aby osobiście modlić się za nawróconych. „Wtedy wkładali na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego” (Dz 8:17). W tym miejscu nie ma mowy o językach, ale prawdopodobnie wystąpiły. Można o tym wnioskować na podstawie następującego zdarzenia. Szymon czarnoksiężnik przyniósł pieniądze apostołom, aby kupić od nich dar wkładania rąk, gdyż prawdopodobnie był zafascynowany zewnętrznymi znakami towarzyszącymi przeżyciu chrztu Duchem Świętym (Dz 8:18-20).
Chrzest Saula z Tarsu (dz 9:17-18)
To zdarzenie, chociaż często cytowane, jest jak gdyby nie rozstrzygnięte. Celem służby Ananiasza było zapewnienie Saula o tym, że „zostanie napełniony Duchem Świętym” (w. 17), chociaż nie jest jasne, czy zdarzenie: „wstał i zos­tał ochrzczony” (w. 18) było chrztem Duchem Świętym. Jednakże, aby prorocza misja Ananiasza była spełniona, Saul musiał doświadczyć chrztu Duchem Świętym. Jest pewne, że Saul (Paweł) tego doznał, skoro powiedział: „Dziękuję Bogu, że ja mówię o wiele więcej językami niż wy wszyscy” (1Kor 14:18).
Zstąpienie Ducha Świętego w Cezareii (dz 10:40-46)
Korneliusz wraz z przyjaciółmi uważnie słuchał kazania Piotra na temat służby Jezusa Chrystusa. „A gdy Piotr jeszcze mówił te słowa, zstąpił Duch Święty na wszystkich słuchających tej mowy” (Dz 10:44). Wówczas to poganie i wierzący Żydzi, którzy byli z Piotrem, otrzymali dar Ducha Świętego „słyszeli ich bowiem, jak mówili językami i wielbili Boga”. Z pewnością ci ludzie przyjęli Chrystusa jako Zbawiciela w czasie kazania Piotra, a zanim się ono skończyło, doświadczyli chrztu Duchem Świętym. Znaczący jest fakt, iż Korneliusz został ochrzczony w wodzie dopiero po przeżyciu chrztu w Duchu Świętym i mówieniu językami.
Zstąpienie Ducha Świętego na Efezjan (dz 19:1-7)
W Efezie nauczał pewien aleksandryjski Żyd - Apollos, znający tylko chrzest Jana. Dlatego wierzący nie mieli pełnej wiedzy dotyczącej prawdy chrześcijańskiej i Paweł przyszedłszy, ochrzcił ich w wodzie „w imię Pana Jezusa”, a potem „... włożył na nich ręce, zstąpił na nich Duch Święty i mó­wili językami, i prorokowali” (Dz 19:6). To zdarzenie miało miejsce około dwudziestu trzech lat po Pięćdziesiątnicy.
W przypomnianych wyżej zdarzeniach odnajdujemy pewną wspólną cechę:
w Dniu Pięćdziesiątnicy wszyscy zostali napełnieni (Dz 2:4);
w Samarii - ci wszyscy, na których wkładano ręce (Dz 8:17);
w Cezarei - Duch Święty zstąpił na wszystkich słuchających mowy (Dz 10:44);
w Efezie - dwunastu otrzymało ten dar (Dz 19:7).
Tak więc Biblia zachęca wierzących w Jezusa, by spodziewali się przyjęcia chrztu w Duchu Świętym - warunkiem nie jest tu personalne wartościo­wanie .
- CEL I REZULTATY CHRZTU W DUCHU ŚWIĘTYM
Chrzest Duchem Świętym wprowadza do większego poddania się Bogu. To przeży­cie zwykle jest rozpoczęciem głębszego życia duchowego. Dla wierzącego chrzest Duchem Świętym jest skoncentrowaniem się nie na Duchu, ale na Bogu i Jezusie. Zostają również otworzone drzwi do skutecznej służby, w której mogą manifesto­wać się dary duchowe.
Najczęstszymi rezultatami chrztu w Duchu Świętym są:
- nowa społeczność z Jezusem Chrystusem,
- otrzymanie pełniejszego objawienia Jezusa Chrystusa,
- nowy entuzjazm do uwielbiania Boga,
- większa efektywność w świadczeniu,
- poszerzone życie modlitewne,
- nowe spojrzenie na biblijne prawdy,
- manifestacja darów duchowych,
- wolność w uwielbianiu.
Nowa społeczność z Jezusem Chrystusem
„On mnie wielbi, gdyż z mego weźmie i wam oznajmi” (J 16:14).
Otrzymanie pełniejszego objawienia Jezusa Chrystusa
„...dlatego rzekłem, że z mego weźmie i wam oznajmi” (J 16:15,7,13-14; J 14:25-28; 1Kor 2:6-13; Gal 1:16; Ef 1:13-19).
Nowy entuzjazm do uwielbiania Boga
„Słyszymy ich, jak w naszych językach głoszą wielkie dzieła Boże” (Dz 2:11 ).
Większa efektywność w świadczeniu
„... napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym i głosili z odwagą Słowo Boże ..., apostołowie zaś składali z wielką mocą świadectwo” (Dz 4:31-33), „Ale weźmiecie moc Ducha Świętego, kiedy zstąpi na was i będziecie mi świad­kami” (Dz 1:8).
Poszerzone życie modlitewne
„Będę się modlił duchem ...” (1Kor 14:15).
Nowe spojrzenie na biblijne prawdy
„Lecz Pocieszycie!, Duch Święty, ... nauczy was wszystkiego i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem” (J 14:26); „Lecz, gdy przyjdzie On, Duch Prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę” (J 16:13).
Manifestacje darów duchowych
„a w każdym różnie przejawia się Duch ku wspólnemu pożytkowi” (1Kor 14:7);
„przez moc znaków i cudów oraz przez moc Ducha Świętego” (Rz 15:19).
Wolność w uwielbianiu
„Gdzie Duch Pański, tam wolność” (2Kor 3:17).
Wartość chrztu w Duchu Świętym rośnie szczególnie wtedy, gdy następuje po nim życie w Duchu. Chrzest Duchem nie jest celem, który wierzący osiąga, ale bramą, którą przekracza. To nie zakończenie wcześniejszego etapu, lecz rozpo­częcie szkoły Ducha Świętego.
PRZYJĘCIE CHRZTU DUCHEM ŚWIĘTYM
Większość wierzących zgadza się z tym, że:
chrześcijanin powinien być napełniony Duchem Świętym,
Bóg pragnie użyczyć swego Ducha.
Aby otrzymać chrzest Duchem Świętym, należy spełnić pewne warunki:
upamiętać się,
wierzyć,
być posłusznym,
mieć gorące pragnienie,
uwielbiać Boga.
Upamiętanie
Pragnący chrztu Duchem Świętym powinien być pouczony o upamiętaniu i otwo­rzyć swe serce dla Boga. „A Piotr rzekł: ... upamiętajcie się i niechaj każdy z was da się ochrzcić ..,, a otrzymacie dar Ducha Świętego” (Dz 2:38). Jezus tak powiedział o Duchu Świętym: „... którego świat przyjąć nie może” (J 14:17). Chrzest wodny jest oznaką upamiętania, o czym mówił Piotr. Ale to nie chrzest wodny jest warunkiem przyjęcia chrztu Duchem Świętym, lecz zmiana, która zasz­ła w sercu i woli wierzącego przed chrztem wodnym. Stan wewnętrzny przygotowu­je go do chrztu Duchem Świętym.
Wiara
O tym warunku mówi następujący fragment: „... abyśmy obiecanego Ducha otrzy­mali przez wiarę” (Gal 3:14). Piotr powiedział: „Obietnica ta bowiem odnosi się do was i do dzieci waszych oraz do wszystkich, którzy są z dala, ilu ich Pan Bóg nasz powoła” (Dz 2:39). Duch Święty nie jest obiektem wiary, ale przez wiarę przyjmujemy obietnicę Chrystusa - nie jest to więc sprawa zasług.
Posłuszeństwo
Na tę konieczność wskazuje miejsce: „... a także Duch Święty, którego Bóg dał tym, którzy są mu posłuszni” (Dz 5:32). Posłuszeństwo nie jest tylko sprawą zewnętrzną, ale jest to wewnętrzne nastawienie naszego serca oraz uśmiercenie własnego „ja”. Gdy serce jest całkowicie poddane, to jest posłuszne i gotowe do przyjęcia pełni Ducha Świętego. Należy jednak pamiętać, że posłuszeństwa nie można utożsamiać z biernością. Bardzo dobrze wyraża to psalmista: „Otwórz sze­roko swe usta, a napełnię je!” (Ps 81:11).
Gorące pragnienie
Człowiek wyraża swe pragnienie poprzez prośbę: „... o ileż bardziej Ojciec Niebieski da Ducha świętego tym, którzy go proszą” (Łk 11:13), „Proście, a bę­dzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie, kołaczcie, a otworzą wam” (Łk 11:9), „a w ostatnim wielkim dniu święta stanął Jezus i głośno zawołał: jeśli kto pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije,... a to mówił o Duchu” (J 7:37-39). Używając słowa „pragnąć” Biblia zwykle opisuje stan wewnętrzny i nastawienie serca.
Postawa uwielbiająca
Wylaniu Ducha Świętego, opisywanemu w Dziejach Apostolskich, zawsze towa­rzyszy akt uwielbiania Boga. Oddanie chwały jest ofiarą każdego chrześcijanina, a w szczególności wierzącego, który pragnie chrztu Duchem Świętym. Dlatego pragnącemu przeżycia chrztu Duchem Świętym zawsze radzi się, aby poprzedził to uwielbianiem Boga.
Wkładanie rąk
Praktyka wkładania rąk na pragnącego przeżycia chrztu Duchem Świętym opie­ra się na przykładach z Dziejów Apostolskich. W trzech spośród piętnastu opi­sanych przypadków miało miejsce wkładanie rąk na pragnącego tego przeżycia. Nie jest to jednak żaden rytuał konieczny do przeżycia chrztu Duchem Świętym, jak myślą niektórzy chrześcijanie. Wkładanie rąk ma wartość tylko wtedy, gdy i Bóg „włoży swe ręce” na pragnącego.
Języki – znak chrztu Duchem Świętym
Większość zielonoświątkowców twierdzi, że mówienie językami jest początko­wym, zewnętrznym znakiem przeżycia chrztu Duchem Świętym. W trzech przypad­kach przeżycia chrztu Duchem Świętym, opisanych w Dziejach Apostolskich czy­tamy, iż języki były ściśle związane z chrztem Duchem Świętym. W przypadku Samarii przypuszczać można, że tak właśnie było, na podstawie zachowania się Szymona czarnoksiężnika, którego zachwyciła jakaś zewnętrzna oznaka chrztu Duchem Świętym (Dz 8:18-24).
Jeśli chodzi o Pawłowe przeżycie chrztu Duchem Świętym, to również sięgamy do słów jego samego: „Dziękuję Bogu, że ja o wiele więcej językami mówię, niż wy wszyscy” (1Kor 14:18).
Mówienie językami nie uważa się za chrzest jako taki, lecz jako znak. Pragnący przeżyć chrzest Duchem Świętym nie szuka języków, ale szuka Boga, jego Syna i obecności Ducha Świętego. W czasie przeżywania chrztu Duchem Świę­tym organ ludzkiej mowy jest kontrolowany przez samego Ducha Świętego i zwykle człowiek zaczyna chwalić Boga w języku, którego nigdy się nie uczył.
Można by wymienić kilka przyczyn, dla których Bóg wybrał języki jako znak:
Jest to znak zewnętrzny, widzialny symbol rzeczywistości duchowej.
Jest to znak jednoznaczny, gdyż języki są rozpoznawane przez wszystkie kul­tury.
Poprzez to jest rozpoznawana osobowość Ducha Świętego.
Jest to symbol pełnej kontroli Ducha nad wierzącym.
Podkreśla to znaczenie, jakie Bóg przypisuje ludzkiej mowie.
Jest to przedsmak mowy niebiańskiej.
Jakkolwiek języki stanowią znak inicjujący, to nie jest to znak jedyny i wystarczający, bo czytamy: „Po ich owocach poznacie ich” (Mt 7:16).


10. Dary łaski.

Łaska to czyjaś przychylność, życzliwość, wspaniałomyślność wobec kogoś, okazywanie względów.
Łaskawy „Bóg”- okazujący wspaniałomyślność, życzliwy, wielkoduszny, dobrotliwy, wyrozumiały i sprzyjający.
Łaska opisana w Biblii – pomoc niezasłużonym, dar udzielony przez Boga z miłości do nich (przede wszystkim zbawienie w Chrystusie przez wiarę).
Dary Ducha Świętego określamy także jako dary Trójcy. W I Kor. 12:4-6 apostoł Paweł nauczając na temat Darów Ducha Świętego ukazuje nam potężny fakt jedności działania Ojca, Syna i Ducha Świętego.
„a różne są dary łaski lecz Duch ten sam”
Werset ten wskazuje nam na źródło tych darów, to Duch Święty jest ich dawcą;
„różne posługi, lecz Pan ten sam”
To pokazuje nam usługiwanie w darach Ducha Świętego oraz przez kogo są kierowane, Panem jest Jezus Chrystus;
„różne są sposoby działania, lecz ten sam Bóg, który sprawia wszystko we wszystkim”
W języku greckim, słowem określającym działanie jest „energemata”. Zawiera ono w sobie pojęcie energii i mocy, które nie działają chaotycznie, lecz w określonym celu. Ten zwrot wyjaśnia cel, dla którego funkcjonują dary, mianowicie aby wypełnić wole Ojca w każdej sytuacji.

11. Dary duchowe

W Nowym Testamencie dla opisania darów Ducha Świętego użyte są dwa greckie określenia: „charismata” (Rz 11:29; 1Kor 12:4) i „pneumatika” (1Kor 12:1). Słowo „charismata” pojawia się 17 razy. Jest szeroko używane, gdy jest mowa o darach duchowych. Oznacza ono coś, co jest użyczone (okazane, nadane) z łas­ki. Ktoś tak określił znaczenie tego słowa: „dar dany, mimo, że się na niego nie zasługuje” lub „realizowanie się boskiej łaski”. Określa to całkowitą niezależność pomiędzy ludzkimi zdolnościami a tym, co otrzymujemy od Boga.
Słowo „pneumatika” jest przymiotnikową formą greckiego słowa „duch” i mówi o czymś, co jest „z” względnie „od” Ducha. Dlatego w niektórych przypadkach zamiast określenia „dary duchowe” powinno się użyć określenia „rzeczy duchowe” (np. 1Kor 12:1). Należy odróżnić dary Ducha Świętego od daru Ducha Świętego jako takiego, gdy sam Duch Święty jest darem (gr. „dorea” Dz 2:38; 10:45). Wszyscy chrześcijanie są obdarowywani darem Ducha Świętego, ale dary Ducha objawiają się zgodnie z wolą Ducha Świętego.
W suwerennej mądrości „Duch udziela każdemu poszczególnie jak chce” (1Kor 12:11). Dar Ducha Świętego jest dla każdego osobistym dobrodziejstwem, nato­miast dary Ducha Świętego, chociaż manifestują się poprzez pojedynczych ludzi, przeznaczone są dla dobra ogółu (1Kor 12:7).
W czterech miejscach Nowego Testamentu czytamy o Bożych darach dla Kościoła (Rz 12:4-8; 1Kor 12:8-10 i 28; Ef 4:8-11). Dary te nazwane są następująco: mowa mądrości, mowa wiedzy, wiara, dary uzdrawiania, czynienia cudów, proroctwa, rozróżniania duchów, języki, wykładanie języków, posługiwanie, nauczanie, na­pominanie, obdarowywanie, kierowanie, okazywanie miłosierdzia, niesienie pomo­cy, administrowanie, apostołowie, prorocy, ewangeliści, pasterze i nauczyciele.
Jest znaczące, że to zestawienie pochodzi z listów Pawła. Poprzez wskaza­nie różnorodności form. Paweł chciał podkreślić, że dary duchowe są czymś wię­cej, niż tylko spektakularnymi cudami. Mimo to jednak dokładne studia nad 9 darami Ducha Świętego z 1Kor 12 mają szczególne uzasadnienie. Ten fragment Pisma Świętego, aby opisać boskie „charisma”, przede wszystkim używa słowa „dar” - inne posługują się słowem „dar” w odniesieniu do osoby, która ma być pracownikiem, czy usługującym (co umożliwia mu być taką osobą); a w jeszcze innych miejscach „dary” odnoszą się do spraw charakteru i postawy uświęcającej chrześcijańskie życie. Dary duchowe – „charisma” są boską pomocą w pracy Kościoła wypełniającego swe zadanie na ziemi. One tak funkcjonują, „aby nie było zasadniczych różnic pomiędzy usługiwaniem Chrystusa a usługiwaniem Koś­cioła”.
Jezus obiecał, że efektem chrztu Duchem Świętym będzie moc (Dz 1:8), która uzewnętrznia się szczególnie poprzez dary jego Ducha. Bóg w cudowny sposób sprawia, że nadnaturalne dary działają poprzez zwykłych ludzi. Tak więc mani­festacja Ducha Świętego zawiera zarówno element boski jak i ludzki. Cele mani­festacji darów duchowych są następujące:
przekonanie wierzącego (1Kor 12:24),
zwrócenie uwagi i zainteresowanie poselstwem ewangelii (Dz 2:7),
informowanie i prowadzenie Bożego ludu (Dz 21:11),
uwielbianie Boga (Dz 4:21),
usługiwanie mocą Bożą (Dz 3:6).
Dary z 1Kor 12 zwykle dzieli się na trzy grupy:
1)dary objawienia (poznanie) - słowa mądrości, słowa wiedzy, rozróżnianie duchów,
2)dary mocy (działanie) - dary uzdrowienia, czynienia cudów, wiary,
3)dary natchnienia (mówienie)- języki, wykładanie języków, proroctwa.
Podstawą tej klasyfikacji nie jest waga kolejnych darów. Ma ona pomóc w zrozumieniu funkcjonowania poszczególnych darów Ducha Świętego.
SŁOWO WIEDZY
Dar słowa wiedzy jest nadnaturalnym objawieniem faktów z przeszłości, tera­źniejszości lub przyszłości, które nie zostały poznane w sposób naturalny - umysłem. Można to określić jako manifestację zmysłu Chrystusa w zmysłach lu­dzi wierzących. Celem daru jest ochrona wierzącego, wskazanie, jak najefektyw­niej się modlić, jak pomóc innym. Dar słowa wiedzy nie jest telepatią, jasnowidztwem ani przepowiadaniem - otwierający się na takie działanie, otwiera drzwi swego serca szatanowi. Dar słowa wiedzy nie jest żadną ludzką zdolnością. Nie jest to rezultat jakiegoś rozwoju, ale manifestacja bliskiej społeczności z Panem. Bóg dając nam taką wiedzę, czyni to w konkretnym celu - korzyści dla ogółu, a nie byśmy czuli się „duchowni” czy „sprytni”. Przykłady manifestacji daru słowa wiedzy w Biblii:
Stary Testament - Natan i grzech Dawida z Betszebą (2Sm 12:7-12),
Nowy Testament - Jezus będąc na ziemi, przyjął ograniczenie ludzkiego umys­łu, a nadnaturalna wiedza, której potrzebował była mu daro­wana przez Ducha Świętego (Mt 9:2-6; Łk 24:45; J 1:47-50; 4:7-18,29), - apostołowie i uczniowie (Dz 5:3; 9:11-12; 10:17-23).
SŁOWO MĄDROŚCI
Słowo mądrości jest to udzielana przez Ducha Świętego jasność w rozumieniu objawionej prawdy duchowej (Mt 4:1-11; 22:16-22; Prz 2:10; 1Krl 3:16-18; Mt 10:17-20; Dz 6:10). Słowo mądrości jest nadnaturalnym sposobem zastosowania wiedzy, czyli poznaniem, co robić z materialną, bądź nadnaturalną wiedzą. Sło­wo wiedzy jest nadnaturalnie uzyskaną informacją, a słowo mądrości wskazuje, jak wykorzystać tę informację. Słowo mądrości zwykle występuje wspólnie ze sło­wem wiedzy. Dlatego dobrze jest cierpliwie czekać i nie śpieszyć się po otrzy­maniu słowa wiedzy. Należy czekać, aż Bóg powie, co robić z otrzymanym słowem wiedzy. Słowo mądrości wskaże, co Bóg chce, aby było wykonane, jak rozwiązać problem, co powiedzieć w danej sytuacji. Manifestacja słowa wiedzy i mądrości może odbywać się przez: nagłą inspirację, głębokie wewnętrzne przekonanie, wi­zje, przypowieść, słyszalny głos Ducha Świętego.
Tak więc podsumowując, można stwierdzić, że: dar słowa mądrości jest nagłym cudownym objawieniem mądrości w konkretnej sytuacji, odpowiedzi na pytanie. Zarówno mądrość jak i wiedza są niezbędne, gdyż wiedza bez mądrości może naro­bić wiele szkody.
Dar słowa mądrości przejawia się w zwiastowaniu Słowa Bożego (Łk 4:17-22;
1Kor 2:1-5), w budowaniu dzieła Bożego (Hbr 8:2-5 por. Ex 31), w kierowaniu i prowadzeniu ludu Bożego (VM 34:9; Dz 6:3,10), w rozstrzyganiu osobistych problemów (1Krl 3:16-18; 1Krn 9:1,2; Mt 12:42), podejmowaniu osobistych decyz­ji /Dz 16:6-10; 10:17-20; 8:26).
Przykłady manifestacji daru słowa mądrości w Biblii:
a)Stary Testament - Józef i faraon; wyjaśnienie snów (1M 41), - Daniel i Nebukadnesar; wyjaśnianie snów (Dn 2:20),
b)Nowy Testament - Jezus; odpowiedź na pytanie o moc (Mt 21:23-27), odpo­wiedź na pytanie o oddawaniu czci (Mt 22:15-22), - uczniowie i apostołowie (Dz 4:13; 6:8-10; 27:21-35).
ROZRÓŻNIANIE DUCHÓW
Podobnie jak inne dary duchowe i ten nie przychodzi poprzez naukę, ale jest dawany w momencie, gdy zachodzi potrzeba. Poprzez ten dar wierzący może natych­miast rozpoznać, jaki jest motyw działania kogoś lub sens zaistniałej sytuacji. Chrześcijanin może działać pod wpływem Ducha Świętego, może też wyrażać własne myśli i uczucia, a nawet mogą go zaprzątać myśli pochodzące od złych duchów.
Dar rozróżniania duchów natychmiast odkrywa motywy (ducha) tego, co się dzie­je. Tak więc dar rozróżniania duchów działa zapobiegawczo odkrywając złe moce, które chcą spowodować wewnętrzne zamieszanie i chaos w człowieku. Dar rozróż­niania duchów jest szczególnie użyteczny wówczas, gdy działają inne dary a tak­że podczas modlitwy o uwolnienie.
Przykłady manifestacji daru rozróżniania duchów w Biblii:
a)Stary Testament - Elizeusz i jego sługa Gehazy; duch nieuczciwości (2Krl 5),
b)Nowy Testament - Jezus; (J 1:47; Mt 16:15-23; Łk 9:54.55), - uczniowie i apostołowie; Ananiasz i Safira (Dz 5:3; 16:16).
DARY UZDRAWIANIA
Dary uzdrawiania - to nadnaturalne zdolności uleczenia z choroby, czy upośle­dzenia, bez użycia naturalnych środków leczniczych czy ludzkich zdolności. Trzeba jednak pamiętać, że to Duch Święty działa poprzez człowieka i On jest uzdrowicielem. Wierzący ma tylko przywilej bycia współpracownikiem Jezusa. Należy podkreślić, iż w oryginale greckim mowa jest o darach, a nie o jednym darze uzdrawiania. W tym przypadku manifestacja Ducha Świętego objawia się poprzez przynajmniej dwie osoby: osobę będącą obiektem, przez który działają dary uzdrowienia oraz osobę przyjmującą uzdrowienie.
Dary uzdrowienia wzbudzają zawsze największe zainteresowanie. Mówiąc o tych darach należy pamiętać o obietnicy Bożej danej wierzącym, zapisanej w Liście Jakuba 5:14-15. Tak więc wierzący ma szczególną obietnicę dotyczącą uzdrowie­nia, a jej realizacja jest ściśle określona. Dary uzdrowienia są zsyłane przez suwerennego Ducha Świętego, o ile, i kiedy widzi on potrzebę potwierdzenia usługiwania swojego sługi - co nie znaczy, iż nie mogą one manifestować się wśród chorych wierzących.
Przykłady manifestacji darów uzdrowienia w Biblii:
a)Stary Testament - uzdrowienie Naamana (2Krl 5),
b)Nowy Testament - uczniowie i apostołowie (Dz 9:35,40; 3:6; 5:15; 14:10; 20:12; 28:6).
CZYNIENIE CUDÓW (CZYNY MOCY)
Słowo „cud” ma różne znaczenia, zarówno ogólne, jak i szczególne. Każdy dar Ducha Świętego jest cudem, gdyż jest nadprzyrodzony. Czynienie cudów jest na­tomiast szczególnym aktem - nadnaturalną interwencją w zwykły bieg natury, przejściowym zawieszeniem zwyczajnego porządku, pewnym przerwaniem praw natu­ry poprzez moc Ducha Świętego. Pewien przykład obrazuje nam różnicę między cudem naturalnym, a darem czynienia cudów: woda zamienia się w wino dzięki pewnemu procesowi w naturze i to jest cud naturalny; ale Zmiana wody w wino wskutek wypowiedzianego słowa Jezusa jest już cudem nadprzyrodzonym - manife­stacją darów czynienia cudów.
W Biblii mamy przedstawione różne rodzaje cudów:
uzdrawiania (Dz 4:22),
wypędzania demonów (Mk 9:38-39),
wskrzeszania zmarłych (Mt 11:4-5; Mk 5:38-43; Łk 7:12-15; J 11:39-45;Dz 9:36-43; 20:9-12),
inne nadzwyczajne cuda (Dz 19:11-12; 5:15).
Przykłady manifestacji czynienia cudów w Biblii:
a)Stary Testament – rozmnożenie pokarmu (1Krl 17:12-16; 2Krl4:17), odnalezienie siekiery (2Krl 6:5-7),
b)Nowy Testament - Jezus: nakarmienie 5 tyś. mężczyzn (J 6:5-14),
uciszenie burzy (Mk 4:39),
uczniowie i apostołowie: oślepienie Elymasa (Dz 13:4-12).
DAR WIARY
Dar wiary jest przekonaniem, iż to, co niemożliwe, stanie się rzeczywistością, pewnością, że Bóg honoruje moje słowo jak swoje własne i cudownie sprawi jego spełnienie się. Jest to także nadnaturalne działanie Ducha Świętego w celu rozwiązania danej sprawy. Nie zawsze widzimy natychmiastowe efekty działania daru wiary. Zwykle mówi się, że wiara polega na przyjmowaniu cudu, a nie czy­nieniu go. Widać to jasno, gdy porównamy dwa przykłady: uciszenie burzy przez Jezusa i zachowanie się Pawła na okręcie w czasie burzy (Dz 27).
Przykłady manifestacji daru wiary w Biblii:
a)Stary Testament - Daniel w lwiej jamie (Dn 6:16-17 i 19-23),
b)Nowy Testament - Uczniowie i apostołowie: sen Piotra w celi śmierci (Dz 12:6-12).
DAR JĘZYKÓW
Dar języków w 1Kor 12:10 jest określony dosłownie jako dar „różnych rodza­jów języków”. Dar ten można by tak zidentyfikować: nadnaturalna manifestacja mowy w języku, który nie jest mówcy znany. W Nowym Testamencie jest około 30 miejsc odnoszących się do tego faktu. Jest on określany następująco: mówienie innymi językami (Dz 2:4), mówienie językami (Dz 10:46), modlenie się duchem (1Kor 14:15), mówienie nowymi językami (Mk 16:17), różne rodzaje języków (1Kor 12:10). Należy podkreślić, że dar języków jest mową a nie ekstatycznym wypowiadaniem się. Dar ten ma swe źródło nie w ludzkim umyśle, ale działa na ludzki organ mowy. Umysł jest świadkiem tego zdarzenia, ale nie podpowiada, nie formułuje słów.
Chociaż Biblia czyni różnicę pomiędzy językami jako znakiem chrztu Duchem Świętym i językami jako darem Ducha - jest to różnica w funkcjonowaniu a nie w rodzaju! W obu przypadkach występuje ten sam podstawowy fenomen - organ mo­wy wierzącego jest sterowany przez Ducha Świętego.
Cele funkcjonowania języków
Możemy wyróżnić następujące cele funkcjonowania języków:
Języki pomagają w modlitwie i uwielbianiu.
Paweł pisze: „bo kto językami mówi, nie dla ludzi mówi lecz dla Boga” (1Kor 14:2) oraz: „bo jeśli się modlę mówiąc językami , duch mój się modli” (1Kor 14:14). Języki kierują wierzącego wprost do Boga ponad ograniczeniami ludzkiej mowy. Poprzez języki modlitwa i uwielbianie wznosi się na najwyż­szy poziom, jest to czczenie Boga w duchu i w prawdzie.
Jest ogólnie przyjęte, że dar języków funkcjonujący jako pomost w modli­twie i uwielbianiu, nawet gdy jest to na ogólnym zgromadzeniu, nie musi być wykładany. Ta funkcja daru języków jest zupełnie odmienna od tej, gdy dar języków służy jako środek komunikowania się w zgromadzeniu - w tym przypad­ku powinien być wykładany, gdyż adresatami są zgromadzeni, a nie Bóg. Jednak Paweł przestrzega, aby w każdym przypadku wszystko było pod właściwą kontrolą.

Języki są znakiem.
Paweł pisze: „Przeto mówienie językami to znak nie dla wierzących ale dla niewierzących” (1Kor 14:22). Ogólnie rzecz biorąc manifestacja języków pod­kreśla, że Bóg jest realny i działa przez Ducha Świętego. Poprzez swe ist­nienie języki świadczą o tym, iż Bóg przemówił i jest tym, któremu powinno się wierzyć i słuchać go. Czasami taki znak jest potrzebny, aby przekonać tych, których nie potrafi przekonać tylko wiara.
Języki pomagają w duchowym budowaniu się.
Paweł stwierdza: „Kto językami mówi siebie tytko buduje” (1Kor 14:4). Poprzez manifestację daru języków wierzący ma łączność z Bogiem w nowym sensie. Jest to łączność nie intelektualna, lecz duchowa i to wprowadza człowieka w nowy wymiar. W ten sposób języki pomagają w prawdziwym duchowym budowaniu się. Paweł widział tę wartość języków jako środek osobistego bu­dowania się, dlatego zachęcał: „A pragnąłbym abyście wy wszyscy mówili ję­zykami” (1Kor 14:5).
Tak więc dar języków pozostaje na usługach trzech obszarów: wierzącego (budowanie samego siebie), niewierzącego (jako znak). Kościoła - zboru (1Kor 14:26).
Gdy języki służą zborowi czy społeczności, wtedy ich działanie jest ściśle określone przez Słowo Boże. Słowo Boże mówi: „Jeśli kto językami mówi, niech to czyni dwóch, albo najwyżej trzech i to po kolei, a jeden niech wykłada;
A jeśliby nie było nikogo, kto by wykładał, niech milczą w zborze, niech mó­wią samym sobie i Bogu” (1Kor 14:27-28). Chociaż języki są jednym z najczęś­ciej manifestujących się darów Ducha Świętego, porządek w ich odkrywaniu jest konieczny, ponieważ niektórym wierzącym brakuje właściwego rozeznania pomiędzy występowaniem ich w osobistej modlitwie oraz w zgromadzeniu publi­cznym.
WYKŁADANIE JĘZYKÓW
Poprzez ten dar wierzący otrzymuje zdolność poznania tego, co przekazuje Bóg. Dlatego zarówno dar języków jak i wykładanie języków są jednakowo ważne. Słowo „wykładanie” oznacza gruntowne wyjaśnienie i zawiera koncepcję przed­stawienia bądź zastosowania. Wykładanie należy odróżnić od tłumaczenia, które operuje funkcją „słowo na słowo” i wymaga zrozumienia tego, który mówi. Funkcja daru wykładania języków nie realizuje się w jakimś rozumowym przed­stawieniu, ale jest pewnym procesem duchowym. Nie polega to na zmysłowej ana­lizie tego, co się słyszy, ale jest to poddanie się Duchowi Świętemu, który w ten sposób dopełnia dar języków. Ten dar sprawia, iż Boży umysł jest otwar­ty dla jego ludu. Połączenie daru języków i wykładu w rezultacie jest jedno­znaczne z proroctwem, ale nie można powiedzieć, że te dwa dary to jedno i to samo. Oczywiście należy podkreślić ważny udział człowieka w darze wykładania, gdyż Duch Święty nigdy nie zmusza osoby, której używa.
Jest bardzo ciekawe, że Bóg akceptuje i działa poprzez ograniczenia „wy­branego naczynia” spełniając zamierzone boskie dzieła.
DAR PROROCTWA
Jest to nadnaturalna wypowiedź w danym języku i manifestuje się, gdy z in­spiracji Ducha Świętego wierzący wypowiada nie własne myśli, lecz Boże. Dosło­wne tłumaczenie greckiego słowa „prorokować” oznacza „mówić za (w imieniu) kogoś”.
Dar proroctwa zawsze jest kierowany do grup wierzących, chociaż może też być przeznaczony dla kogoś indywidualnie. W ten sposób każde proroctwo może być rozsądzane. Paweł podkreśla znaczenie daru proroctwa dla Kościoła w 1Kor 14 i dlatego pisze: „Starajcie się gorliwie o dar prorokowania” (w. 39). Proroctwo jest przede wszystkim znakiem dla wierzących.
Cele funkcjonowania daru proroctwa
Możemy rozróżnić następujące cele funkcjonowania daru proroctwa:
Budowanie wiary i pobudzanie do wzrastania w Panu (1Kor 14:3). Proroctwo nie jest po to aby rozbić, ale po to, by budować.
Napominanie wierzących (1Kor 14:3).Celem napominania wierzącego jest skierowanie go na rzeczy bardziej warto­ściowe, na sprawy duchowe.
Przynoszenie pocieszenia (1Kor 14:3).
Przekonywanie wierzącego o grzechu. „Lecz jeśli wszyscy prorokują, a wejdzie jakiś niewierzący, albo zwykły wierny, wszyscy go badają, wszyscy go osądzają, skrytości jego serca wycho­dzą na jaw” (2Kor 14:24-25).
Nauczanie. „Możecie bowiem wszyscy kolejno prorokować, aby się wszyscy czegoś nauczy­li” (1Kor 14:31). Ponieważ proroctwo jest przekazywaniem myśli Bożych, więc jest to dobra okazja do nauki, pomagająca nam „widzieć sprawy Bożymi oczyma”.
Objawienie przyszłości (np. Dz 21:10).
Paweł przykładał bardzo dużą wagę i podkreślał znaczenie funkcjonowania daru proroctwa pisząc: „Tak więc bracia moi starajcie się gorliwie o dar pro­rokowania” (1Kor 14:39) oraz: „Możecie bowiem wszyscy kolejno prorokować ...” (1Kor 14:31). Dar prorokowania, jak i dar języków, powinien być stosowany we właściwym porządku na zgromadzeniach publicznych. Boży porządek Kościoła wy­maga, by autorytet Słowa Pisanego stał ponad innymi, łącznie z darem proroc­twa. Dlatego też proroctwo nie może zaprzeczać Słowu Bożemu, bądź też dodać cokolwiek do tego Słowa.
Proroctwo zawsze wyczula nas na pewne słowo, czyni je bardziej jasnym i żywym. Dlatego Paweł pisze: „Proroctw nie lekceważcie” (1Tes 5:20).

12. Otrzymywanie i działanie Darów Duchowych.

Człowiek zawsze jest zafascynowany cudami i dlatego obserwuje się wielkie zainteresowanie problemem oraz pragnieniem przejawiania się darów duchowych. Stąd też wynika tak szerokie zainteresowanie tym, jak można otrzymać dary du­chowe. To Bóg decyduje o tym, jaki dar komu będzie dany. On to może sprawić bez ludzkiej interwencji (proszenia), ale najczęściej działa w porozumieniu z czło­wiekiem (1Kor 3:9), którego rola także jest istotna.

OTRZYMYWANIE DARÓW DUCHOWYCH
Człowiek, który pragnie, by w jego życiu przejawiały się dary duchowe, po­winien spełnić następujące warunki:
- poddać się woli Bożej,
- mieć święte ambicje,
- mieć silne pragnienie,
- wierzyć,
- używać otrzymany dar.

Poddanie się woli Bożej
Podstawą pragnącego powinna być zgoda: „nie to, co ja chcę, ale to, co Ty, Panie”. Czasem człowiek pragnąc otrzymać jakiś dar zapomina o tym, iż to Bóg ostatecznie decyduje.
Święte ambicje
Ambicja bardzo często kojarzona jest z czymś złym, egoistycznym, ale jeżeli motywem pragnień jest poświęcenie się służbie Bożej, to przynosi ona błogosła­wieństwo. Dlatego Paweł pisze: „Starajcie się też usilnie o dary duchowe” (1Kor 14:1).
Silne pragnienie
Silne pragnienie powinno być wyrażone poprzez ciągłe trwanie w modlitwie, która musi uwzględniać bezustanne poddanie się Bogu.
Wiara
Dary duchowe służą ku budowaniu Kościoła, więc jest rozsądnym zaufanie Bo­gu, że on sam udzieli potrzebnego daru przy wykonywaniu jakiegoś szczególnego zadania. Dobrym sposobem starania się o dary jest włączenie się do pracy dla Pana, ufając jednocześnie, że Bóg udzieli potrzebnych darów.
Używanie otrzymanego daru (darów)
Nie należy lekceważyć przyjmowania darów (1Tes 5:19-20) i zaniedbywać je (1Tm 4:14; 2Tm 1:6).
DZIAŁANIE DARÓW DUCHOWYCH
Rozdzielając dary duchowe Duch Święty pragnie, aby były użyte w określony sposób, w celu dokończenia Bożego dzieła na ziemi. Biblia wskazuje nam, jakie są Boże zamiary odnośnie używania darów duchowych:
Dary duchowe są jednym ze sposobów, poprzez które działa Bóg. Zawsze zawie­rają w sobie pewien element nadprzyrodzonej interwencji Bożej, co kontras­tuje z innymi sposobami działania, ograniczonymi naturalnymi prawami Bożymi. Wykonanie zadania wymaga czasami nadnaturalnej interwencji, a czasem jest jej brak, na co Słowo Boże daje nam pewne przykłady. W Dz 12 czytamy, jak Herod zaczął prześladować chrześcijan; Jakub - brat Jana został ścięty; Piotr - wtrącony do więzienia z ogłoszonym wyrokiem śmierci; Jakub zginął, a Piotr został cudownie wyratowany. Podobnie w przypadku uzdrowienia - Bóg poprzez Pawła uzdrowił chromego w Listrze (Dz 14:8-11), a w 2Tm 4:20 Paweł pisze tak: „chromego Trofima zostawiłem w Milecie”.
Dary duchowe dane są po to, by służyły raczej Kościołowi, niż pojedynczym osobom. Paweł przedstawia Kościół jako ciało zbudowane z różnych członków i podkreśla wartość darów w odniesieniu do jego sprawnego funkcjonowania, ciała jako całości (1Kor 12:21-27).
Dary duchowe znajdują się w Bożej dyspozycji. Słowo Boże wskazuje, że nie są one „posiadanymi rzeczami” lecz przejawem działania Ducha Świętego (1Kor 12:7). Nie jest to jakaś zdolność komuś dana, ale specjalne pomaza­nie dawane przez Ducha Świętego w określonych momentach i dla konkretnego celu.
Duch Święty wybiera poszczególnych ludzi jako swoje kanały. W 1Kor 14 Paweł bardzo szeroko i jasno opisuje, w jaki sposób dary duchowe mogą być używane w społeczności i kończy w następujący sposób: „a wszystko niech się odbywa zgodnie i w porządku” (w. 40).



Opracowanie i przygotowanie tekstu;
Pastor Leszek Mocha
Jastrzębie Zdrój - 30.03.2006


Bibliografia:

1. „Fundamenty doktryny chrześcijańskiej” – Kevin Conner
2. „Podstawy chrześcijańskiego życia” – dr Bob Gordon
3. „Dary Ducha Świętego. Teoria i praktyka” – Reinhold Ulonska
4. „Nauka o Duchu Świętym” – ZST Ustroń
5. Słownik Języka Polskiego

dodane przez: pastor Leszek Mocha, 2007.03.31